خود مقصرپنداری l حکایت یک درمانگر تازه کار

وقتی یک رابطه تمام می‌شود، واقعاً همه‌اش تقصیر ماست؟

گاهی در یک رابطه، یک جمله می‌گوییم، یک واکنش نشان می‌دهیم یا رفتاری می‌کنیم که بعداً با خودمان می‌گوییم:

«کاش این‌طور نمی‌گفتم… شاید اگر بهتر رفتار می‌کردم، این رابطه تمام نمی‌شد.»

اما بین پذیرفتن مسئولیت و به دوش کشیدن تمام مسئولیت تفاوت بزرگی وجود دارد.

در این اپیزود از یک موقعیت واقعی در رابطه‌ی درمانی صحبت می‌کنم؛ جایی که یک مراجع تصمیم می‌گیرد درمان را ادامه ندهد و درمانگر بعد از آن با یک سؤال مهم روبه‌رو می‌شود:

من کجای این اتفاق مسئولم و از کجا به بعد، دیگر مسئول تصمیم و انتخاب طرف مقابل نیستم؟

این موضوع فقط برای روان‌شناس‌ها نیست.

در رابطه عاطفی، دوستی، خانواده و حتی محیط کار، ممکن است بارها خودمان را بابت رفتن، ناراحت شدن یا فاصله گرفتن دیگران سرزنش کنیم.

شاید مسئولیت‌پذیری سالم این نباشد که بگوییم «من مقصرم»؛

بلکه این باشد که بتوانیم بگوییم:

«سهم خودم را می‌بینم، اصلاحش می‌کنم؛ اما قرار نیست مسئول تمام اتفاقات رابطه باشم.»

و اگر روان‌شناس یا درمانگر هستید، احتمالاً این اپیزود برایتان یک سؤال حرفه‌ای دیگر هم دارد:

در رابطه درمانی، مرز بین مسئولیت درمانگر و مسئولیت مراجع کجاست؟

🎙️ با روایت رضا رهبران

روان‌شناس بالینی | درمانگر